آهای رفیق نیمه راه...تو منو ذره ذره سوزوندی حالا داره خاکسترای همون آتیش تو چشم خودت میره!!!فکر کردی یه دل شکستی تموم شد هنوز بعد از  بیست و چند سال یاد نگرفتی که خدا از حق الله میگذره ولی از حق الناس نمیگذره؟یاد نگرفتی که اگه دل بشکنی بقیه ی عمرت تباه میشه

هیچوقت اشکا و التماسایی که بهت کردمو یادم نمیره

اومدم بگم:هیچوقت نمیبخشمت

یک نفر در زندگی ام هست

که نیست

اینجا یک شب که بخوابی همه تو را از یاد میبرند

دیشب دیوانه وار تمام شهر را گز کردم

کفش هایم تب کرده اند از این همه فاصله

خیلی وقت ها "مرگ"در سکوت اتفاق میفتد

گچ چاره نکرد

گل گرفتمش

یک امروز را حوالی قلب من پرسه نزن

دیگر چه فایده دارد فالت در بیاید

یوسف گمگشته...؟!

قبل از خواب

بعد از شهادتین

به عشق تو گواهی میدهم

و...

و تو ته هیچکدام نبودی

مکث کردم و گفتم :خیلی وقته

نگاه به صدا و بدن ظریفم نکن

اگر میخواستم تمام هویت مردانه ات را به آتش میکشیدم

امروز....

هرچه میگردم خودم را پیدا نمیکنم

مدام برمیگردم پشت سرم را نگاه میکنم

دیوانه نیستم

خنجر از پشت خورده ام

پ.ن:حتی با سیاه ترین عینک دودی نبودنت بدجوری چشمانم را می زند

گله ای ندارم او روز تولد مرا فراموش نکرده او مرا فراموش کرده

پ.ن:تولدم مبارک

موضوع انشا : تابستان خود را چگونه گذراندید؟

به نام خدا

"بی او ...."

پ.ن:تمام شد من به عقد غم ها در آمدم !!!!

پ.ن:هی غریبه روی کسی دست گذاشتی که همه ی دنیای منه....

 بی وجدان انقدر راحت به او نگو عزیزم

این من بودم که دوست داشتنی نبودم

حتی برای خودم !!!

پ.ن:اين نيز نه ! بزرگوارانه دروغ نخواهم گفت ؛ اين نيز نمي گذرد !

برای مدتی نیستم ....نیاز دارم که با خودم تنها باشم

یاعلی مدد

جایی که وقت رفتنت ایستاده بودی

آمده ام اینجا تا ببینم

از اینجا چگونه بودم که تو اشکهایم را ندیدی؟

پ.ن:برای ماندنت به همه ی مقدساتم التماس کردم

برای همین....

حالا به تک تکشان کافرم

و آن روز تو باید تاوان کاری که با من کردی را بدهی...

فقط نمیدانم تاوان دادن آن موقع تو به چه درد من میخورد

پ.ن:کسی میداند ؟

در سطح شعور من نیست به قرآن

یه دیقه بیا پایین میخوام بغلت کنم

پ.ن:هميني را كه هستي دوست دارم وگرنه از اين بهترت را همه دوست خواهند داشت

قرآن به سر می گذاریم

نیزه نباشیم

پ.ن: التماس دعا

امروز روزه بودم که حسرت تو را خوردم

۲.برام کف زدند در آغوشم گرفتند تایید و تشویقم کردند که فراموشت کردم دیگر تا ابد بر لبانم لبخندی تصنعی میهمان است (نفهمیدند که فراموشت نکردم از شدت درد به بی حسی رسیده ام)

اما بین خودمان باشد هنوز تنها دلبرکم تو هستی

پ.ن:این نوشته ها حاصل پریشانی یک ذهن پوچ است

خواندنش را به هیچ بنی بشری توصیه نمیکنم

من اینگونه نبودم.

من سرکش بودم .من جوان بودم من عاشق بودم.

همه جا را بر هم می زدم تا رام

نوای عشق را یادآوری می کردم و به

خفتگان آن را می آموختم.

آنقدر جنب و جوش داشتم که گاهی

احساس می کردم پرواز می کنم.

آنقدر بصیرت داشتم که هنگام خروش

موجها خدا را  می دیدم.

دلسوخته ها مرا که می دیدند از نو

شروع می کردند. 

پیرها مرا که می دیدند طراوت جوانی را مرور می کردند

کودکان مرا همراز قصه هایشان می کردند.

من اینگونه نبودم.

عاشقان را پس میزدم تا عاشق تر شوند

ومعشوق

را هر روز سلام می دادم

تا مگر روزی دلتنگم گردد. گلها را

آب می دادم تا قدری از طراوتشان را

به من هدیه کنند. پرندگان را غذا می دادم تا

برایم دعا کنند.

برایشان آواز می خواندم تا بلندتر

خدا را صدا زنند.

به کودکان می آموختم چگونه خداوند

را فراخوانند.

و به دختران یاد می دادم چگونه

لبخند بزنند.

به مجنونان سودای عاشقی و به

معشوقان ناز را می آموختم

من اینگونه نبودم

شبها فرشته ها برایم لالایی

  می گفتند و در خواب

خدا مرا نوازش می کرد.

حافظ نیتم را می دانست و با من

ابرها هم می گرفتند

و می باریدند و وقتی شاد بودم برگها

برایم می رقصیدند و

موجها پایکوبی می کردند.

من اینگونه نبودم.

تا روزی زمین و آسمان به من حسادت کردند

 برایم دامی دوختند .

تا مگر به آن گرفتار شوم و رام شوم.

در یکی از روزهای نخستین بهار بود که من او را دیدم

هوا نه سرد بود نه گرم نه زیبا بود

نه زشت، نه خلوت و نه پر ازدحام

نه ابری نه آفتابی. همه چیز عادی بود.

و من مانند عاشقان خوشدل و مهربان

قلبم را با احتیاط

در دو دستم گرفتم

و با تبسمی کودکانه آن را به تو

تقدیم کردم.

تو آن را گرفتی، نگاهش کردی و

خندیدی

فهمیدم ، به سادگیم خندیدی!

و این همان دامی بود که روزگار

برای رام کردنم

اندیشیده بود.

و من دیگر دلم را ندیدم.

دلم کجاست؟ پیش تو که نیست ؟ آن را

چه کارکردی؟

لا اقل بگو کجاست تا خودم آن را

دلم آن قدر سنگین بود که آن را رها کردی؟

یا آنقدر سبک بود که پروازش دادی؟

شاید آنقدر بزرگ بود که جای سینه ات

را تنگ کرده بود؟!

یا آنقدر کوچک بود که گمش کردی؟

گم شده؟؟

میدانم هیچ کدام از اینها نیست

آن را شکستی و

هر تکه اش را به دور دستی پرتاب

 و از آن روز نه دیگر صدای پرنده ای برایم دلنشین است .

نه خروش موجی برایم زیباست .

 نه لبخندی، نه امیدی، نه بوسه ای نه آوازی....

حتی حافظ هم دیگر به من راست

 نمی گوید دیگر از آن

 چهره ام حوصله آینه را سر می برد و

عادت شده کاش دلی در کار نبود که عشقی باشد.

اصلا" نفهمیدم کی پیر شدم.

تو فقط بگو کدام کوه؟؟!!

اینبار تو بگو مرا دوست داری  ....از آسمان قول گرفته ام که به زمین نیاید

پ.ن:پارسال این روزا...سخت بود اما یه تماس تو کل هفته برام بس بود